Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we. Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we.
Vier mei herdenken we. Vijf mei vieren we.
 
Een jaar of vijf geleden waren wij in Trier, een oude stad waar historische verhalen voor het oprapen liggen.  In een park, bij de Porta Nigra, knielde een vrouw voor een kloosterpoort. Met zeep en poetsdoek ging ze een stoeptegel te lijf. Dat trok onze aandacht.  De vrouw, een non, keek op. ‘Ein Stolpersteine,’ zei ze.
Letters kwamen tevoorschijn. Theresa Aldegonde kwam aan het licht.
Omgekomen in 1944.

 
Overal in Europa liggen ze voor de huizen van mensen die door de nazi’sstolpersteine gedeporteerd, vermoord of tot zelfdoding gedreven waren. Ook in onze steden en dorpen. Struikelstenen. 
Omdat je erover struikelt met je hoofd en je hart, en je moet buigen
om de tekst te kunnen lezen.’ 
Aldus de Duitse initiatiefnemer en kunstenaar Gunter Demni.
 




Gebeiteld in steen
 
Hij kwam in m'n leven
om na even
te gaan:
een passant.
 
Zij kwam in m'n leven
is langer gebleven.
Ik schreef haar naam
in het zand.
 
Jij kwam om te blijven,
een passant
die nooit verdween.
 
Niet in zand
staat jouw naam,
maar gebeiteld in steen.
 
Onuitwisbaar…
Jij alleen.                       
                                                                                    Lammy                                                                  
terug