november november

In herinnering…                                                                              

Toen wist ik jou mij zo nabij, je ogen op mij rustend.
Hoe je mij riep, jouw hand in die van mij, je lippen die mij kusten.
Een lach, een traan op jouw gezicht, maar ach, je sliep…
je leven is gedicht.

Ik diep je op uit mijn herinneringen
en wat je zegt, ik kan het weer verstaan:
De droeve tranen en je lach, de dingen 
en de reis die jij alleen moet gaan.

Nu weet ik jou niet zichtbaar meer,
alleen in mijn gedachten.
Daar woon je en diep in mijn hart,
waar tijd en liefde het zeerste zeer,
de grootste smart,
de ergste pijn verzachten.                                   



Gedachteniszondag 2018         


                                                                                                                                                                                                                            

 

terug