24 augustus

eitje - kinderstoel - klok - telefoon - fiets - water - natuur - predikant blikt terug. Mooi leef-tijdsbeeld in één foto-moment. (Redactie)
24 augustus
Gisteren ging ik voor in een kerkdienst in een verzorgingshuis in de buurt. Het was een tijd geleden dat ik daar voor het laatst was voorgegaan. De zaal stroomde langzaam vol met mensen. De pianist, 89 jaar oud, speelde prachtige liederen. Ik stond bij de ingang van de zaal om mensen te verwelkomen. Een aantal van hen kende ik nog uit mijn eerste gemeente.

Op een bepaald moment kwam er iemand naar mij toe en zei met een glimlach: Ik herkende je haast niet meer, je bent ook een stuk ouder geworden in al die jaren. Ik moest daar ook wel om glimlachen. We zien vaak bij anderen dat ze een stuk ouder zijn geworden met de jaren, maar van jezelf zie je dat vaak niet. Je voelt je nog bij wijze van spreken als iemand van 30 jaar, maar ondertussen word jezelf ook ouder. Gelukkig maar.

We zongen tijdens de dienst liederen. Het waren oude bekende, zoals Dank, dank nu allen God en Abba Vader. Kerkgangers zongen de liederen uit hun hoofd mee, die vroeger zijn geleerd, een plek hebben gekregen in de hoofden en harten van mensen.

Na de dienst hebben we met elkaar koffie of thee gedronken. Eigenlijk is dat moment voor mensen net zo belangrijk als de dienst zelf. Het elkaar ontmoeten, je verhaal kwijt kunnen, even gezien worden. Het zijn belangrijke onderdelen van gemeente-zijn.
Ik fietste daarna terug naar Wognum. Dankbaar voor dit moment van samen-zijn, voor de ontmoetingen van deze middag. Dankbaar voor dit werk dat ik als 58-jarige, als predikant mag doen.

Ik wens u een mooie dinsdag.
terug