Protestantse Gemeente Het Vierkant

Aleksej Navalny

De Russische oppositieleider Aleksej Navalny (47) is overleden.
Volgens de regionale gevangenisautoriteiten was hij tijdens een wandeling onwel geworden.
Navalny was een fel criticus van president Poetin en was tot een jarenlange gevangenisstraf veroordeeld.
Er is geen bewijs dat Navalny inderdaad tijdens een wandeling is overleden.

Navalny was een van de bekendste tegenstanders van president Poetin en had vele miljoenen, met name jonge, volgers.
Tijdens zijn politieke carrière werd hij meermaals opgepakt voor het openlijk uiten van kritiek op Poetin.
In 2020 werd hij in Rusland vergiftigd met het zenuwgas novitsjok, waarna hij werd behandeld in Duitsland.
Deze aanslag, die hij ternauwernood overleefde, zou zijn gepleegd in opdracht van president Poetin.
Navalny werd in januari 2021 voor het laatst opgepakt, op de luchthaven Sjeremetjevo bij Moskou.
Na een schijnproces zat hij een jarenlange gevangenisstraf uit.
Een Russische rechtbank had hem veroordeeld tot 19 jaar cel wegens wat werd genoemd "het oprichten van een extremistische beweging".
Met zijn anti-corruptiestichting bracht Navalny sinds 2011 misstanden aan het licht.
Vanuit de gevangenis bleef Navalny kritiek leveren op Poetin.
Zo veroordeelde hij meermaals de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne.
Navalny greep iedere gelegenheid aan om naar de rechter te stappen. 
Bron: NOS


Hier volgt een vertaalde, ingekorte versie van een van Navalny’s toespraken in de rechtszaal,
eerder gepubliceerd in Die Zeit.

Bron: Trouw 21.2.2024
 
Het is al de zoveelste keer dat ik mijn laatste woorden uitspreek in de rechtszaal!
De ene zaak eindigt, dan komt mijn volgende beproeving, weer kan ik een laatste woord zeggen.
Als iemand mijn laatste woorden wil publiceren, wordt het een behoorlijk dik boek.
De eigenaar van dit grote paleis, Vladimir Poetin, wil mij een boodschap sturen.
“Kijk, we kunnen in dit rechtssysteem alles met je doen.”

Het is waar, ze kunnen mij van alles aandoen, dat doen ze ook.
Maar ik ben niet de enige die het ziet; normale mensen kijken ernaar, het deprimeert hen.
Nou, ik moet mijn laatste woord zeggen, dus ik zal dat doen.
Wat kan ik eigenlijk zeggen, edelachtbare? Zal ik praten over God en verlossing?
Lekker pathetisch?
Het punt is: ik ben een religieus persoon.
Ik word er vaak mee gepest; mijn omgeving bestaat vooral uit atheïsten.
Ik was er vroeger ook een, behoorlijk militant zelfs.
Maar nu ben ik een religieus persoon, dat helpt me enorm bij wat ik doe.
Het maakt alles veel, veel gemakkelijker.
Ik pieker minder, ik heb minder dilemma’s in mijn leven – omdat er een boek is dat min of meer precies beschrijft wat ik in welke situatie moet doen.
Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk om je eraan te houden, maar over het algemeen probeer ik het.
Dat is waarschijnlijk de reden waarom het voor mij gemakkelijker is dan voor vele anderen om politiek te bedrijven in Rusland.
Ik vind het niet leuk om hier te zijn, maar ik heb geen spijt van hoe het gelopen is.
Omdat ik alles goed deed.
Ik voel zelfs een soort voldoening, omdat ik in een moeilijke tijd heb gedaan wat de geboden me zeiden.

Eenzaamheid
Weet je, de jongens die het gevangenentransport bewaken zijn geweldige jongens, mijn bewakers in de gevangenis zijn ook in orde, maar ze praten niet met mij.
Dat is een van de dingen waardoor ik me voortdurend eenzaam voel.
De eenzaamheid is een zeer belangrijk doel van dit regime.
Het gebod ‘Zalig zijn degenen die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen vervuld worden’, is in werkelijkheid momenteel het belangrijkste politieke idee in Rusland.
Zonder toeters en bellen staat hier: er schuilt kracht in gerechtigheid.
Wie de waarheid en gerechtigheid achter zich heeft, zal winnen.
Tientallen miljoenen mensen willen gerechtigheid.
Er zijn arme mensen.
Je kunt blijven herhalen dat we een hoge levensstandaard hebben, maar dat het land arm is, kan iedereen zien.
Tegen jullie, aanklager, dit regime en alle anderen hier wil ik zeggen: je hoeft niet bang te zijn voor mensen die naar de waarheid streven.
Stel je eens voor hoe mooi het leven zou zijn als deze eeuwige leugen niet bestond.
 Je werkt bij voorbeeld als rechter en er is niemand die jou belt om je te vertellen hoe je moet beslissen.
Het zou ook geweldig zijn om als aanklager echte schurken te straffen.
Niemand gaat rechten studeren om strafzaken te verzinnen, handtekeningen te vervalsen.
Ik kan niet geloven dat iemand politieagent wordt, zodat hij of zij kan zeggen: ‘We hebben die man zijn hoofd ingeslagen tijdens de demonstratie!’
Hetzelfde geldt voor de geheime dienst FSB.
Niemand zei als schoolkind met glanzende ogen: ‘Ik ga naar de geheime dienst, dan mag ik de onderbroek van een oppositiefiguur wassen nadat iemand er gif op heeft gesmeerd.’
Zulke mensen bestaan ​​niet.

Rijkdom
En nog een laatste ding: ik krijg nu veel brieven die eindigen met de zin: ‘Rusland zal vrij zijn’.
Dat is een geweldige slogan.
Ik zeg deze woorden de hele tijd, ik herhaal ze, schrijf ze zelf in antwoorden op deze brieven, noem ze tijdens demonstraties.
Ik wil ook dat Rusland rijk wordt in verhouding tot zijn nationale rijkdom.
Ik wil dat deze nationale rijkdom eerlijk wordt verdeeld, zodat iedereen zijn deel van de olie- en gastaart krijgt.
Maar ik denk altijd dat er iets ontbreekt.
We moeten ook vechten tegen het feit dat het land over het algemeen ongelukkig is.
We hebben alles, en toch zijn we een zeer ongelukkig land.
Open een Russisch boek, lees de grote Russische literatuur - mijn hemel, alle beschrijvingen van tegenslag, lijden.
We zitten vast in een cyclus van ongelukkig zijn, kunnen er niet uit breken.
Maar dat willen we natuurlijk wel.
Daarom zou ik de slogan willen veranderen: 'Rusland zal gelukkig zijn.'

Wij staan hier sterk

In navolging van de Westerkerkgemeente in Amsterdam wordt elke maandag om 19.00 uur de kerkklok aan de Raadhuisstraat in Wognum geluid voor alle mensen die lijden onder oorlogsgeweld. Met het luiden van de 'klok voor vrede' wordt ook gevraagd om troost, hoop, verbinding. 
Kerkenraad

De hele wereld weet het, de hele wereld ziet het. Oorlog. 
Hoe erg het ook is, de oorlog leeft bij kinderen. Ze praten erover, zien beelden voorbijkomen in het (Jeugd-)journaal, lezen berichten op social media enz. Overal worden initiatieven genomen om te helpen. Ook de kinderen willen iets doen.

Jiska Noortman (leerkracht basisonderwijs), Hubert-Jan Horrocks (musicus) hebben voor basisscholen de actie ‘Wij Staan Hier Sterk” op touw gezet.

Een project waarbij met het lied Wij staan hier sterk op de melodie van “We Are The World“ aandacht wordt gevraagd voor het zinloze van deze oorlog.
Muziek verbindt, gaat de landsgrenzen over. 

Lees meer